dinsdag 5 januari 2016

2016 - keep calm and let's make a difference


Delen, dromen en... doen
De dialoogmethodiek van Nederland in Dialoog in een notendop:
  • deelnemers maken kennis met elkaar aan de hand van een dialoogthema
  • delen persoonlijke ervaringen
  • 'dromen' over hoe een gewenste situatie eruit zou kunnen zien
  • en stellen zichzelf de vraag met welke eerste stap zij deze gewenste situatie dichterbij kunnen halen
Als deelnemer van een dialoog heb ik mijn 'droom' dichterbij gehaald door Goirle in Dialoog aan de groeiende lijst van dialooggemeenten toe te voegen.

Wat mij geïnspireerd heeft?
Een dialoog is een gespreksvorm waarin ruimte is voor ieders verhaal. Het gaat niet om jouw of om mijn gelijk. Of wat ik vind van jouw en jij van mijn verhaal. In een dialoog gaat het om een uitnodigende, open belangstelling voor het verhaal van de ander. Een verrijkende ervaring, het plaatst je in de schoenen van de ander.
Vida: “Ik ben jaren geleden als vluchteling in Goirle terechtgekomen. We kregen huisvesting, een kans om te leren, studeren en werken. Daar ben ik mensen zo dankbaar voor, dat ik ze zou willen omhelzen. Mijn gezin en ik kwamen uit een oorlogssituatie. Ik was dolblij met mijn nieuwe leven en kon dat tijdens de dialoog eindelijk uiten. Ik wist niet wat me tijdens de dialoog te wachten stond. Maar het was zo spontaan! Ik heb nog nooit zo veel en open over de oorlog gesproken.
Wanneer deelnemers, na het uitwisselen van persoonlijke ervaringen, zich een voorstelling maken van hoe een ideale situatie eruit zou kunnen zien... dan zou het zomaar kunnen dat dromen elkaar raken.
You may say I'm a dreamer
But I'm not the only one
Als dialoogbegeleider heb ik mooie doe-stappen zien ontstaan tijdens dialogen, mensen die hun gewenste situatie dichterbij haalden door zelf in actie te komen.

Het verschil maken
De aanslagen in New York in 2001 waren aanleiding voor de eerste Dag van de Dialoog in Rotterdam. 15 jaar later gaan er tijdens de jaarlijkse Week van de Dialoog ruim 30.000 mensen in 100 Nederlandse gemeenten met elkaar in dialoog. In 2016 is het jaarthema van Nederland in Dialoog: verbinding, maak het mee(r).
I hope some day you'll join us
'Imagine'
Dat deze popsong van John Lennon in mijn hoofd zit heeft alles te maken met iemand die op geheel eigen wijze het verschil maakte: de Duitse peace pianist Davide Martello.

I can’t bring people back but I can inspire them with music and when people are inspired they can do anything. That’s why I played Imagine.
(The Guardian, Paris attacks: pianist 'drove 400 miles through the night' to pay tribute.)

vrijdag 9 oktober 2015

Kinderen waren we - spelende kinderen (4)

Het was een zondagmiddag,
die 7e oktober 1945 – met aardig weer, een beetje zon, herfst al, maar niet koud. Op zondag hadden de kinderen van de Spik even tijd voor zichzelf. Door de week moesten ze naar school en hard en veel meewerken op het land en bij het vee. Nu was er tijd voor een potje voetbal, maar ook voor kattekwaad. De oorlog was voorbij maar de mijnenvelden lagen er nog. Afgezet met witte linten of niet, op de jeugd van de Spik hadden ze de aantrekkingskracht als van magneten.
Elf dode kinderen op Spik en Maalbroek, in mijn eerdere blogpost refereerde ik er al aan. Dat deze 'vergeten kinderen' na 70 jaar alsnog worden herdacht, is dankzij Chrit Houtackers die met een bidprentje van zijn vriendjes van toen naar een bijeenkomst kwam.
[...]Weten de aanwezigen wel dat dat de grootste naoorlogse ramp met achtergebleven oorlogstuig van heel Nederland is, dat de negen een dag na de ramp samen zijn begraven op het kerkhof van Maasniel, dat de graven inmiddels zijn geruimd, en dat er helemaal niets, maar dan ook helemaal niets is, wat daaraan herinnert?
Nee, dat wisten de aanwezigen dus niet...

Op initiatief van de Werkgroep voor de vergeten kinderen van Spik en Maalbroek is er nu een monument dat op 10 oktober onthuld wordt, een website en het boek 'Vergeten Tragedies', een monument-in-verhaalvorm, opgetekend  uit de mond van betrokkenen.

Het is vooral deze tekst op de website die mij diep raakt:
Waar het decennia lang lijkt, dat vergeten en verzwijgen eeuwig de manier is om het leed een plaats te geven, daar blijkt het ineens welhaast een weldaad voor allerlei betrokkenen, dat er iemand is die vraagt naar het hoe, wat, wie, waar en waarom achter twee rampen op Spik en Maalbroek.
Wat zou ik het mijn oma gegund hebben, en mijn vader, en alle andere nabestaanden van 'vergeten kinderen', dat ze het verdriet dat ze in stilte met zich meedroegen, hadden kunnen delen...


Het boek Vergeten Tragedies is hier te bestellen.